powrót

Jerzy Zawieyski

Właściwie Henryk Nowicki. Aktor, dramatopisarz, prozaik i eseista. Urodził się w 1902 r. w Radogoszczy, w rodzinie inteligenckiej. W latach 1923-26 uczył się w szkole dramatycznej w Krakowie. Po studiach związał się z teatrem. W latach 1932-39 sprawował funkcję instruktora w Instytucie Teatrów Ludowych. Po 1945 r. skupił się na działalności literackiej i publicystycznej, był związany z „Tygodnikiem Powszechnym”. Od 1949 r. miał zakaz publikacji i wystawiania sztuk, który zniesiono mu wraz z polityczną odwilżą w 1955 roku. Był posłem na Sejm PRL w latach 1957-69 z ramienia „Znaku” oraz członkiem Rady Państwa (1957-68). Równocześnie pełnił funkcję prezesa warszawskiego Klubu Inteligencji Katolickiej. Podczas wydarzeń marcowych w 1968 r. Zawieyski wraz z kilkoma posłami koła „Znak” wystosował interpelację poselską w obronie studentów brutalnie pobitych przez milicję. Wystąpienie Zawieyskiego wywołało w Sejmie polityczną burzę. Pozbawiono go mandatu poselskiego. Dziesięć dni po partyjnej nagonce doznał wylewu krwi do mózgu. Zginął w Warszawie 18 czerwca 1969 r., wskutek tragicznego wypadku, wypadając z trzeciego piętra szpitala. Zgodnie ze swoją wolą został pochowany na cmetarzu w Laskach.

Z Konstancinem Jerzy Zawieyski związany był ściśle od 1963 r., kiedy to, z myślą o spokojnej starości, zakupił dom z ogrodem przy ul. Piłsudskiego. Po jego smierci w domu tym zamieszkała siostra pisarza Helena Styczyńska. Po jej śmierci, w 1986 r., dom pozostał w rękach rodziny pisarza i jest zamieszkiwany przez nią do dziś.