powrót

Krausharowie

Mieszczańska rodzina żydowska. Najbardziej znanym przedstawicielem jest Aleksander Kraushar (1843–1931) – prawnik, historyk i poeta. Syn Hermana Kraushara, agenta przysięgłego giełdy warszawskiej, oraz Idelii z Aptów. Po skończeniu gimnazjum w Warszawie, od 1862 r. studiował prawo w Szkole Głównej Warszawskiej. W czasie powstania styczniowego działał w tajnej prasie, redagując wiadomości z pola bitew. Po ukończeniu studiów podjął praktykę adwokacką. Jednocześnie publikował wiele prac z zakresu historii Polski (w tym polskich Żydów) oraz dziejów Warszawy. Łącznie opublikował kilkaset prac naukowych. W 1885 r. poślubił Jadwigę Bersohn (1853–1912), córkę Mathiasa Bersohna, historyka sztuki. Ich dom był ważnym ośrodkiem życia umysłowego Warszawy.

Ich córką była Zuzanna Rabska, poetka i pisarka.

Kuzyn Aleksandra, Daniel Kraushar (1862–1938) był finansistą i właścicielem domu handlowego w Warszawie. Handlował wyrobami chemicznymi i hutniczymi. Mieszkał przy ul. Marszałkowskiej 124, w jednej z najbardziej luksusowych kamienic w mieście. W 1927 r. nabył neorenesansową konstancińską willę „Słoneczna”, gdzie spędził ostatnie lata życia. Ufundował też zegar na wieży pobliskiego kościoła Wniebowzięcia NMP.

Po zajęciu stolicy przez wojska hitlerowskie willa Krausharów została zarekwirowana i przekształcona na rezydencję starosty dystryktu warszawskiego, Ludwiga Leista. Po wojnie stanowiła ona letnią siedzibę kolejnych ambasadorów ZSRR.

Starsza córka państwa Krausharów, Irena zmarła przedwcześnie w 1924 roku, zaś młodsza, Krystyna wyszła za mąż za Jerzego Kleinadla, z którym miała dwoje dzieci: syn Jerzego i córkę Krystynę.