powrót

Tabita

Adres obiektu: Konstancin-Jeziorna, ul. Długa 43
Data powstania: 1928-1932
Autorzy projektu: Bohdan Lachert i Józef Szanajca

Teren, na którym znajduje się budynek, nazwany imieniem bogobojnej chrześcijanki wskrzeszonej przez św. Piotra, należał od lat 80. XIX w. do zboru ewangelicko-augsburskiego w Warszawie. Wtedy zbudowano tu drewniany parterowy domek dla diakonis zwany „Betanią”, w którym mieścił się prowadzony przez nie dom opieki.


Betania, ok. 1920. Zbiory Tabity

W 1925 r. teren został powiększony o parcelę podarowaną zborowi przez Aleksandra i Bolesławę Rodysów, na której w latach 1928-1930 powstał budynek zaprojektowany przez wybitnych architektów Bohdana Lacherta i Józefa Szanajcę. Początkowo był to Dom Macierzysty Diakonatu Warszawskiego, a od 1934 r. dom opieki i pensjonat dla rekonwalescentów Szpitala Ewangelickiego. W 1932 r. ci sami architekci dobudowali do niego kaplicę ufundowaną m.in. przez Helenę i Ryszarda Luniaków.


Tabita, lata 30. XX w. Zdjęcie ze zbiorów Tabity


Tabita, wnętrze, lata 30. XX w. Zdjęcie ze zbiorów Tabity

W 1940 r. „Tabitę” zajęli Niemcy, a diakonat przestał istnieć. Po 1945 r. część jej pomieszczeń zamieszkali lokatorzy, w pozostałej zorganizowano dom dziecka dla sierot wojennych. W latach 1954-1970 mieściła się tam Chrześcijańska Akademia Teologiczna. W latach 60. zarząd nad obiektami przejął zbór w Warszawie, urządzając Dom Opieki „Tabita” przeznaczony dla osób wyznania ewangelickiego. Obecnie jest on otwarty dla wszystkich i uchodzi za jedną z bardziej ekskluzywnych instytucji tego typu w kraju.

Nowoczesny w formie budynek składa się z dwóch części: głównej, na rzucie litery „U”, oraz przylegającego do niej pawilonu. Zróżnicowanie wysokości brył oraz pasmowy układ okien pawilonu nadają obiektowi indywidualny rys typowy dla architektury funkcjonalizmu.