powrót

Anna Hertel

Urodziła się 14 listopada 1922 roku w Oszmianie na Wileńszczyźnie, jako córka Wincentego i Marii z domu Minejko. W 1939 roku ukończyła gimnazjum w Oszmianie. W czasie II wojny światowej była łączniczką w 13 Brygadzie Okręgu Wileńskiego Armii Krajowej. Po wojnie, w 1945 roku repatriowała do Polski, w 1948 roku w Krakowie wyszła za mąż za Józefa Hertla.

Studiowała na Akademii Sztuk Pięknych, początkowo w Krakowie u prof. Jerzego Fedkowicza a następnie
w Warszawie pod opieką prof. Eugeniusza Eibischa. Po skończeniu studiów w 1951 roku rozpoczęła pracę zawodową w teatrach w Częstochowie, Łodzi i Warszawie. Zajmowała się scenografią, rysowała i malowała animacje w Wytwórni Filmów Oświatowych w Łodzi a następnie kierowała pracowniami malarskimi w Teatrze Wielkim w Łodzi oraz Teatrze Wielkim, Teatrze Żydowskim i Operetce w Warszawie. Równocześnie
z pracą zawodową zajmowała się malarstwem. Była głównie portrecistką, pejzażystką i autorką martwych natur.

W 1968 roku przeprowadziła się wraz z mężem do Konstancina –Jeziorny i od tej pory z wielką radością malowała to miejsce – odkrywała uroki dzikich zakątków Jeziorki i sylwetki ukrytych wśród drzew konstancińskich will. Wykonała także wiele portretów ważnych dla tej miejscowości osobistości. Malowała
z natury – np. portret Tamary Rozwadowskiej lub na podstawie zdjęć archiwalnych m. in. wizerunki Stefana Żeromskiego, Wacława Gąsiorowskiego i Aleksandra Manna.
Zmarła 11 października 2007 roku. Została pochowana na cmentarzu w Skolimowie.

Oprac: Anna Maga